”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ได้เจอกันก็ดีแล้ว”
“เสี่ยวจิ่ว พวกเรากลับบ้านพร้อมกันเถอะ! หากท่านพ่อกับท่านแม่ของข้ารู้ว่าเจ้ากลับมาแล้วจะต้องดีใจมากแน่ๆ อ้อ ยังมีพี่ชายกับพี่สะใภ้ของข้าด้วย” เขายักคิ้วหลิ่วตา พูดด้วยใ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“เด็กบ้า” เฟิ่งจิ่วเคาะหัวกะโหลกของเขาหนึ่งที
“ข้าเป็นท่านอาน้อยของเจ้านะ” เฟิ่งเยี่ยค้าน
“เจ้าค่ะ ท่านอาน้อย ไปกันเถอะ! กลับบ้านกัน” นางยื่นมือไปหยิกแก้มนุ่มๆ ของเขา ก่อนจะจูงมือของเขาแล้วหันไปมองกวนสีหลิ่น “ท่านพี่ เยี่ยจิงเล่า”
“นางกลับบ้านไปแล้ว” กวนสีหลิ่นตอบ
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “กลับไปก็ดีแล้ว อย่างน้อยก็ปลอดภัย แล้วท่านตั้งใจจะไปสู่ขอนางเมื่อใด”
“เรื่องนี้…” เขาหัวเราะอย่างเคอะเขิน “ข้าตั้งใจว่าจะไปหาท่านพ่อท่านแม่บุญธรรมให้พวกเขาจัดแจงให้ เพียงแต่พักนี้ไม่ค่อยมีเวลาเลย”
“อย่างนั้นก็หาเวลาจัดการให้เรียบร้อยเถอะ! อย่าปล่อยให้เยี่ยจิงรอนาน” นางยิ้มบอก
“อืม ข้ารู้” เขาพยักหน้า ที่จริงกลับมาครั้งนี้เขาก็ตั้งใจจะกลับมาจัดการเรื่องนี้เช่นกัน
พวกเขาออกจากเวิ้งสวนท้อ ขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ที่ตีนเขา มุ่งหน้าไปยังจวนเฟิ่ง…
ครั้นรถม้ามาจอดที่หน้าประตูจวน เฟิ่งจิ่วลงจากรถม้า ค
