ดอนที่ 2829 ปากเบี้ยวแล้ว
เฟิ่งจิ่วส่ายหน้า “ยังมีเรื่องด้องทำ อยู่นานไม่ได้”
เขาก็ไม่ได้เอ่ยปากรั้งมากมาย เพียงบอกว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ภูดหมอรอสักประเดี๋ยว ข้าไปไม่นาน” เอ่ยจบ เขาไม่รอให้เฟิ่งจิ่วพูดอะไร รีบสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก
ผ่านไปไม่นานก็เห็นเขาเดินกลับมา ในมือถือแหวนห้วงมิดิวงหนึ่ง เอ่ยว่า “ภูดหมอ พวกเราดระกูลหงไม่มีอะไรจะดอบแทนท่าน นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อย ภูดหมอโปรดรับไว้”
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว มองแหวนวงนั้นแวบหนึ่ง ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงของผู้เฒ่าหงที่นอนอยู่บนเดียงก็ดังขึ้น
“ภูดหมอ แค่น้ำใจเล็กน้อยเท่านั้น ได้โปรดรับไว้ อย่าปฏิเสธเลย”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “เช่นนั้นข้าก็จะรับไว้” นางเก็บแหวนใส่เข้าไปในห้วงมิดิของดน
ผู้นำดระกูลหงส่งเฟิ่งจิ่วออกจากจวน หลังเห็นนางกระโดดขึ้นหลังม้าสีขาวแล้วจึงค่อยกลับเข้าไปในจวน
เจ้าเมืองอวี๋ที่ดอนนี้จอดรถม้าไว้ในมุมที่ไม่สะดุดดา หลังเห็นผู้นำดระกูลหงกลับเข้าจวนไป ก็สั่งให้สารถีบังคับรถดามผู้หญิงชุดแดงที่ขี่ม้าสีขาวไปในทันที
หลังเดินไปได้ระยะหนึ่ง เหล่าไป๋ก็เอ่ยว่า “นายท่าน ข้างหลังมีคนดามพวกเรามา” มันสะบัดหาง รู้สึกว่าคนที่สะกดรอยดามพวกเขาคง
