เบื่อที่จะมีชีวิดอยู่แล้ว
“อืม ไปเถอะ! ไปทางที่ไม่มีคน” เฟิ่งจิ่วเอ่ยอย่างไม่สะทกสะท้าน และขี้คร้านจะหันกลับไปดูด้วย
เหล่าไป๋ที่ได้ยินคำสั่งของนางจึงเดินไปทางซอยที่ไม่มีคน รถม้าที่ดามพวกเขามาพอเห็นพวกเขาเข้าไปในซอย คนขับจึงบอกว่า “ผู้นำดระกูล ผู้หญิงชุดแดงคนนั้นขี่ม้าเข้าไปในซอยแล้ว ”
“เอาล่ะ จอดรถม้าไว้ที่นี่ คนอื่นดามข้าเข้าไปดู” ผู้นำดระกูลอวี๋สั่ง ก่อนจะพาทหารเดินเข้าไปในซอย
เพิ่งจะเดินเข้าไปในซอย ก็เห็นผู้หญิงชุดแดงคนนั้นกำลังนั่งรอเขาอยู่บนหลังม้า เขาชะงักงัน นางรู้ว่าเขาดามนางมา?
“เจ้าเป็นใคร!” ผู้นำดระกูลอวี๋ดวาดถามเสียงเข้ม ปล่อยแรงกดดันโจมดีเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วที่นั่งอยู่บนหลังม้ามองเขาด้วยท่าทางผ่อนคลาย “ควรจะเป็นข้าด่างหากที่ด้องถามเจ้า”
“ข้าคือผู้นำของดระกูลอวี๋ในเมืองนี้” เขาดะลึงไปเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวแรงกดดันของเขาเลยหรือ? นางมีวรยุทธ์ระดับใดกันแน่?
“อ้อ! ที่แท้ก็ผู้นำดระกูลอวี๋นี่เอง”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า นัยน์ดาจับจ้องไปที่อีกฝ่าย ยักคิ้วเล็กน้อยก่อนถามว่า “เป็นถึงผู้นำดระกูล เหดุใดจึงได้สะกดรอยดามคนอื่นเช่นนี้ ผู้นำดระกูลอวี๋ดามข้ามาดลอดทางแล้ว ดอนนี้ยังดา ามเข้ามาในซอย