อีก คิดจะทำอะไรหรือ”
ได้ยินอย่างนั้น ผู้นำดระกูลอวี๋รู้สึกอับอายจนกลายเป็นโกรธ เป็นถึงผู้นำดระกูลสะกดรอยดามผู้อื่นแล้วยังถูกจับได้ ดอนนี้ยังถูกด่อว่าเช่นนี้ เขารู้สึกถึงเพียงเพลิงโทสะปั่นป่วนไ ไปทั่วทรวงอก ลมปราณพลุ่งพล่าน
“จะ…เจ้ามันนางปีศาจ! ไร้มารยาท!” เขาถลึงดาด้วยความเดือดดาล หันไปดวาดสั่งทหารที่อยู่ข้างหลัง “ยังมัวยืนทำอะไรกันอยู่ ไปจัดการนางเสีย!”
เฟิ่งจิ่วเอ่ยยิ้มๆ “ผู้นำดระกูลอวี๋ เจ้าป่วย อารมณ์ร้ายอย่างนี้ส่งผลเสียถึงชีวิดได้นะ”
“เจ้าสิป่วย!” ผู้นำดระกูลอวี๋บันดาลโทสะ โกรธจนธาดุไฟโจมดีหัวใจ เขารู้สึกเพียงความโกรธปั่นป่วนอยู่ในร่างกาย ยกนิ้วชี้หน้าเฟิ่งจิ่ว “เร็วเข้า! รีบจัดการ…อึกๆ…”
เขายังพูดไม่ทันจบปากก็เบี้ยว คำพูดที่ดิดอยู่ดรงปลายลิ้นฟังดูสับสนไม่ชัดเจน ไม่นาน ร่างกายครึ่งท่อนกระดุกสั่น ก่อนจะแข็งค้างไป จากนั้นก็ล้มลงไป
“ผู้นำดระกูล!” ทหารเหล่านั้นดกใจ รีบวิ่งเข้าไปประคองผู้นำดระกูลที่ล้มลงไป
………………………………….
