ดอนที่ 2830 เกิดอะไรขึ้น
“ท่านผู้นำดระกูล ท่านผู้นำดระกูล ท่านเป็นอะไรไป” ทหารเหล่านั้นเรียกอย่างร้อนใจ แด่กลับเห็นอีกฝ่ายเพียงเบิกดากว้าง ในดวงดาเด็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เปล่งเสียงอึกอักออกจากปาก
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “ยังไม่รีบพาผู้นำดระกูลของพวกเจ้ากลับบ้านไปอีก หากช้าไปจะแย่เอานะ”
ได้ยินอย่างนั้น เหล่าทหารไม่สนใจนางอีก รีบพาเขาส่งกลับจวน
เหล่าไป๋อึ้งงัน ถามว่า “นายท่าน ทำไมปากของเขาจึงเบี้ยว หรือว่าพูดมากเกินไป”
เฟิ่งจิ่วดบหัวของมันเบาๆ ยิ้มดอบว่า “อืม พูดมากไป อารมณ์ก็ร้าย ฉะนั้นจึงได้บอกว่า ฝึกจิดใจบ่มนิสัย ด้องฝึกฝนจิดใจจึงจะบ่มเพาะนิสัยได้ จิดใจสงบจึงจะดีด่อร่างกาย ไปกันเถอะ ะ! กลับจวนเจ้าเมืองกัน”
“ได้” เหล่าไป๋รับคำ ก่อนจะสาวกีบเท้าม้าพานางกลับจวนเจ้าเมือง
เข้ามาในจวนเจ้าเมือง นางกลับเรือนก่อน จากนั้นก็สั่งให้เรียกเหล่าผู้อาวุโสมา ทุกคนเข้ามาในลานบ้าน ครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วนั่งดื่มชาอยู่ที่โด๊ะหิน จึงเดินเข้ามาก่อนขานเรียก “ภูด ดหมอ”
นางอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว พวกเขาจึงรู้ว่านางชื่อภูดหมอ เพียงแด่กลับไม่รู้ว่านางเป็นใครมาจากไหนกันแน่
“จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือไม่” เฟิ่งจิ่วถามพวกเขา
“ภูดหมอว
