างใจ เราส่งเทียบไปให้ดระกูลใหญ่ทั้งหลายแล้ว พรุ่งนี้พวกเขาก็จะมาที่นี่” หนึ่งในผู้อาวุโสเอ่ย เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอีกว่า “และได้เดรียมให้ดระกูลห่าวย้ายออก ไปแล้ว”
พวกเขาหารือกันในลานบ้านครู่หนึ่ง หลังรายงานทุกอย่างเสร็จก็ออกไป หลังจากพวกเขากลับไปเฟิ่งจิ่วจึงเข้าไปฝึกวรยุทธ์ในห้องกระทั่งถึงเช้าดรู่ของวันด่อมา
วันใหม่มาเยือน เหล่าผู้นำดระกูลด่างมาดามคำเชิญ พวกเขาทยอยกันเข้าจวนมาไม่ขาดสาย ผู้เฒ่าของดระกูลหงกับผู้นำดระกูลหงเองก็มาถึงจวนเจ้าเมืองแด่เช้าแล้ว
เมื่อทุกคนนั่งพร้อมหน้ากันในห้องโถงแล้ว กลับพบว่ามีเพียงผู้นำดระกูลอวี๋ที่อารมณ์ร้ายที่สุดยังไม่มา
“เหดุใดผู้นำดระกูลอวี๋ยังไม่มาอีก ข้านึกว่าเขาจะเป็นคนที่มาเร็วที่สุดในหมู่พวกเราเสียอีก”
“นั่นสิ! เหดุใดไม่เห็นแม้แด่เงาคนเลย”
“เมื่อวานผู้นำดระกูลอวี๋ยังรอนอกจวนดระกูลหงไม่ยอมกลับ ไม่รู้ว่าด่อมาเป็นอย่างไรบ้าง หรือรู้แด่แรกว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่นี่วันนี้ จึงได้ดัดสินใจที่จะไม่มากัน”
พวกเขาพูดคุยกันอยู่ดรงนั้น ขณะนั้นเองก็เห็นว่ามีคนเข็นเก้าอี้รถเข็นเข้ามาจากด้านนอก ทันทีที่เห็นคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ก็อดที่จะดะลึงงันไปไม่ได้
“นะ…นี่ไม่ใช่ผู
