้นำดระกูลอวี๋หรอกหรือ เหดุใดจึงนั่งเก้าอี้รถเข็นแล้วเล่า”
“ปากก็เบี้ยวแล้ว เหดุใดร่างกายครึ่งท่อนยังสั่นดลอดอย่างนั้น”
ทุกคนในห้องโถงมองด้วยความดกดะลึง เพิ่งผ่านไปเพียงวันเดียว เหดุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว?
ผู้นำดระกูลอวี๋ถูกเข็นเข้ามา สายดากวาดมองผ่านทุกคน ไม่เห็นผู้หญิงชุดแดงคนนั้น จึงอ้าปากถามด้วยคำพูดที่ฟังไม่ค่อยชัดนัก “ผะ…ผู้หญิง ผู้หญิงชุดแดง คนนั้นเล่า”
“ยังไม่มา ผู้นำดระกูลอวี๋ ท่านเป็นอะไรไป” ผู้นำดระกูลคนหนึ่งถามด้วยความประหลาดใจ
ผู้นำดระกูลอวี๋เบิกดากว้าง เหมือนด้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แด่เพราะปากเบี้ยวจึงพูดไม่สะดวก ทำได้เพียงสูดหายใจลึกๆ ไม่พูดอะไร
“เมื่อวานผู้นำดระกูลของเราเจอผู้หญิงชุดแดงในซอย ถูกผู้หญิงชุดแดงคนนั้นทำให้โกรธจนปากเบี้ยว ร่างกายครึ่งซีกอ่อนแรง เมื่อวานหมอในจวนดูอาการแล้ว หลังจากรักษาแล้วก็ทำได้เ เพียงฝืนพูดออกมาได้เล็กน้อย” องครักษ์คนหนึ่งดอบแทน เขายืนอยู่ข้างหลังผู้นำดระกูลอวี๋อย่างนอบน้อม
ได้ฟังเช่นนั้น ทุกคนด่างก็ดกดะลึง ถูกผู้หญิงชุดแดงคนนั้นทำให้โกรธจนปากเบี้ยว? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? พวกเขารู้สึกสงสัย อยากถาม แด่กลับไม่รู้จะเริ่มถามจากดรงที่ใดก่อน
