องโถงก็ถกเถียงกันขึ้นมา “ไปจวนเจ้าเมืองแต่เช้าตรู่เช่นนี้ ดูแล้วคงไปเจอผู้หญิงชุดแดงคนนั้นเป็นแน่”
“อืม น่าจะเป็นเช่นนั้น หากไปพบนาง สายสุดเที่ยงวันก็น่าจะกลับมาแล้ว”
“ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็นั่งรอที่นี่สักครู่เถอะ! จะได้ไม่เสียเที่ยว”
ขณะที่พวกเขากำลังพุดคุยกัน ผู้อาวุโสสูงสุดก็เดินกลับมาก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ด้านซ้ายล่าง ดื่มชาพร้อมพูดคุยกับพวกเขาไปด้วย อย่างไรเสียเวลาผู้นำตระกูลไม่อยู่ เขาก็ต้องรับแขก เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท
อีกด้านหนึ่ง ผู้นำตระกูลหงที่มาถึงจวนเจ้าเมืองถูกเชิญเข้าไป เขาเพิ่งจะถูกเชิญเข้าไปได้ไม่นาน ก็มีผู้นำตระกูลคนหนึ่งทำท่าทางจะเข้าไปด้วย แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกรั้งเอาไว้ไม่ให้เข้า
“ผู้นำตระกูลหงก็เข้าไปแล้ว เหตุใดผู้นำตระกูลของเราจึงเข้าไปไม่ได้” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“เบื้องบนมีคำสั่งว่าให้เชิญผู้นำตระกูลหงมาเป็นแขก ส่วนคนอื่น หากจวนเจ้าเมืองไม่เชิญก็ห้ามเข้า” ทหารเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ไม่ยอมปล่อยผ่าน แต่บอกให้พวกเขารีบกลับไปเสีย
เห็นดังนั้น ผู้นำตระกูลคนนั้นครุ่นคิด ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป มุ่งหน้าไปยังตระกูลหงแทน
………………………………….
