ไป๋ที่รออยู่ด้านหนึ่งก็คำรามขานรับ “ข้ารอมานานแล้ว!” มันกระโจนเข้าไป หลบการโจมตีจากคนผู้นั้น ก่อนที่กีบเท้าม้าจะเตะคนผู้นั้นจนกระเด็นออกจากลานบ้าน
จู่ๆ เห็นม้าขาวตัวนั้นพูดออกมา ทุกคนพากันตกตะลึง ยังไม่ทันได้สติดี ก็เห็นผู้ฝึกตนคนนั้นถูกถีบกระเด็นออกไป และนอนล้มกระอักเลือดอยู่บนพื้นแล้ว
“อึก!”
ชายคนนั้นร้องครวญ สีหน้าย่ำแย่ ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เขากลับสู้ม้าตัวเดียวไม่ได้ หากลือออกไปจะไม่ขายหน้าแย่หรือ?
“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! คอยดูเถอะ บิดาจะเชือดเจ้าเสีย!” ผู้ฝึกตนคนนั้นลุกขึ้น ตวัดกระบี่ในมือพุ่งตัวเข้ามาอีกครั้ง
“ข้าสิปู่ของเจ้าน่ะ! ไม่ใช่ บรรพบุรุษของเจ้าเลยต่างหาก!”
เหล่าไป๋แค่นเสียงเย้ยหยัน หลบการโจมตีจากชายคนนั้นอย่างว่องไว ขณะเดียวกันก็โจมตีกลับไปด้วย มันบีบคั้นเข้าไปทีละก้าว ทำให้ผู้ฝึกตนคนนั้นไร้หนทางถอย กระทั่งสุดท้ายก็ล้มลงไ ไปอย่างหมดสภาพ คลานหนีอย่างล้มลุกคลุกคลาน พลางตะโกนใส่เหล่าไป๋ด้วยความหวาดกลัว “เจ้าอย่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามา!”
“นี่สัตว์กลายพันธุ์หรือ” ชายชราคนหนึ่งเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ เขาจ้องเหล่าไป๋ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ย
