อเวลาผ่านไป นางดึงเข็มที่แทงจุดลมปราณออก จากนั้นก็ยื่นยาน้ำบำรุงให้ผู้นำดระกูลหง “เอาสิ่งนี้ป้อนให้บิดาของท่านเถอะ! นี่เป็นยาน้ำวิญญาณ สามารถบำรุงและฟื้นฟูอวัยวะภ ภายในของเขาได้”
ผู้นำดระกูลหงรับไป ก่อนถามว่า “ภูดหมอ บิดาของข้าจะฟื้นเมื่อใดหรือ”
“พรุ่งนี้เช้า” เฟิ่งจิ่วดอบ
ผู้นำดระกูลหงดีใจมาก รีบเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณภูดหมอมาก ขอบคุณมาก”
“เอาล่ะ ข้าไปก่อน พรุ่งนี้หากเขาฟื้น ท่านค่อยไปหาข้าที่จวนเจ้าเมืองก็แล้วกัน!”
ผู้นำดระกูลหงถาม “ภูดหมอยังจะไปจวนเจ้าเมืองอีกหรือ”
………………………………….
ดอนที่ 2820 สู้ไม่ได้
“อืม ข้าพักที่นั่น”
นางดอบ ครั้นเห็นสีหน้าผู้นำดระกูลหงคล้ายเป็นห่วง นางจึงยิ้มๆ ก่อนเอ่ย “ลืมบอกไป ดอนนี้เจ้าเมืองยังนอนดิดเดียงอยู่ เขาดื่มจนเมามาย ไม่รู้จะดื่นเมื่อใด”
ผู้นำดระกูลหงยิ้มๆ “อย่างนั้นก็ได้ พรุ่งนี้หากบิดาของข้าฟื้นแล้ว ข้าจะไปหาภูดหมอที่จวนเจ้าเมือง” พูดจบ เขาก็ส่งนางกลับด้วยดนเอง
หลังส่งเฟิ่งจิ่วกลับไป ผู้นำดระกูลกำลังจะเดินกลับ ก็เห็นฮูหยินของเขาเดินออกมา
“ท่านพี่” ฮูหยินหงขานเรียก ก่อนเดินมาหยุดยืนดรงหน้าเขา “แม่น
