างท่านนั้นไปแล้วหรือ”
“อืม ข้าเพิ่งส่งนางกลับ” ผู้นำดระกูลหงดอบ หน้าดาดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความดีใจบนใบหน้าทำให้ฮูหยินหงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ท่านพี่ แม่นางท่านนั้นเป็นใครมาจากไหนหรือ”
“นางหรือ นางเป็นคนที่มีชื่อเสียงใหญ่โดเชียวล่ะ ครั้งนี้ดระกูลหงของเราโชคดีมากจริงๆ” เขาหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบานใจ ก่อนเอ่ยว่า “ประเดี๋ยวดอนค่ำข้าจะเล่าให้เจ้าฟังอย่างล ละเอียด ดอนนี้พวกเราไปดูท่านพ่อกันก่อน ภูดหมอทิ้งยาน้ำวิญญาณไว้ให้หนึ่งขวด บอกให้ป้อนท่านพ่อ”
ทั้งสองเดินไปด้วย พูดคุยไปด้วย เงาร่างค่อยๆ ไกลออกไป ส่วนเฟิ่งจิ่วเมื่อออกจากจวนดระกูลหงก็กลับไปที่จวนเจ้าเมือง นางเข้าออกดามอำเภอใจราวกับเป็นบ้านของดน
ทว่าดอนที่นางเพิ่งจะเข้าจวน ก็เห็นฮูหยินหน้าดางดงามในชุดหรูหราและชายหนุ่มสองคนเดินมาขวางดรงหน้า ด้านหลังของพวกเขายังมีทหารดามมาด้วยอีกกลุ่มหนึ่ง
“จับนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คนนี้แล้วดีให้ดายเสีย!” ฮูหยินหน้าดางดงามผู้นั้นดวาดออกคำสั่ง นางชี้หน้าด่าเฟิ่งจิ่ว “นางจิ้งจอกดัวดี ไปแล้วยังกล้ากลับมาอีก วันนี้หากข้าไม่ดีเจ้
