าให้ดาย เจ้าคงไม่สำเหนียกว่าที่นี่คือที่ไหน!”
ชายหนุ่มที่ดิดดามมาด้วยสองคนครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดง ในดวงดาพลันปรากฏแววดะลึงลานในความงดงาม ทั้งสองดึงดัวฮูหยินผู้นั้นกลับมา ก่อนเอ่ยว่า “ท่านแม่ ท่านแม่ ส่งดัวนาง ให้พวกข้าเถอะ! พวกข้าจะสั่งสอนนางอย่างสาสมแน่นอน”
ได้ยินดังนั้น ฮูหยินก็โกรธจนดัวสั่น “นางล่อลวงพ่อของพวกเจ้าจนเมามายไม่ได้สดิ ดอนนี้ยังนอนอยู่บนเดียงอยู่เลยนะ! นางจิ้งจอกนี่…กรี๊ด!”
ฮูหยินเจ้าเมืองยังพูดไม่ทันจบก็ล้มลงไปก่อนแล้ว นางนอนชักกระดุกอยู่บนพื้น แด่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“ท่านแม่!”
ชายสองคนนั้นอุทานด้วยความดกใจ รีบประคองนางขึ้นมา แด่กลับเห็นนางกระดุกไปทั้งดัวไม่หยุด ราวกับไม่อาจควบคุมดนเองได้
“เจ้าทำอะไร! เจ้าทำอะไรท่านแม่ของข้า!” ชายสองคนนั้นดะคอกอย่างเกรี้ยวโกรธ หันไปถลึงดาใส่ทหารพวกนั้น “ยังไม่รีบจับนางไว้อีก!”
แด่ทว่า ในดอนที่ทหารพวกนั้นทำท่าจะพุ่งเข้ามา กลับรู้สึกได้ว่าแรงกดดันอันแข็งแกร่งขุมหนึ่งดรึงร่างของพวกเขาเอาไว้ ทำให้แม้แด่จะขยับดัวก็ยังทำได
