สารอาหาร”
ได้ฟังเหล่าไป๋เล่า เหล่าชายฉกรรจ์ที่ค่อยๆ ล้อมวงเข้ามาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา พวกเขานั่งยองๆ บนพื้น ยกสองมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้
นั่นพ่อแม่ของพวกเขานะ! นั่นลูกๆ ของพวกเขา! พวกเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ คนแก่และเด็กๆ มีแค่คนแก่และเด็กอยู่กันตามลำพัง แล้วจะให้มีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร?
เห็นชายฉกรรจ์แต่ละคนนั่งลงร้องไห้ เหล่าไป๋รู้สึกอิหลักอิเหลื่อ หากมันไม่เล่าเรื่องพวกนั้นให้คนเหล่านี้ฟัง พวกเขาก็จะไม่ร้องไห้ใช่หรือไม่? มันกระทืบเท้าและสะบัดหางอย่างร้อนใจ “ “พวกเจ้าอย่าร้องไห้เลย ที่จริงพวกเขาสบายดีมาก ตอนที่พวกเราจากมาได้ทิ้งอาหารไว้ให้พวกเขาจำนวนมาก ตอนนี้พวกเขามีอาหารกินคงไม่หิวแล้ว”
ครั้นได้ฟัง หลายคนก็ล้อมวงเข้ามาถามเหล่าไป๋ต่อ พวกเขาอยากรู้ข่าวคราวเกี่ยวกับครอบครัวของพวกเขาให้มากขึ้นอีกหน่อย
ในเวลาเดียวกันนี้เอง เจ้าเมืองพาเฟิ่งจิ่วมาถึงห้องโถงด้านข้าง ก่อนจะสั่งให้คนเตรียมอาหารและสุรามาหนึ่งกา เขามองเฟิ่งจิ่ว จากนั้นก็ยิ้มพลางถามว่า “ไม่ทราบว่าภูตหมอเดินทางมา าจากที่ใด และจะไปที่ใดอย่างนั้
