นหรือ”
“ข้าผ่านทางมา จึงอยากจะขอเข้ามาพักเท้าสักหน่อย” เฟิ่งจิ่วตอบ ก่อนจะเงียบไปเล็กน้อย นางหันไปมองเขา “แต่นึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะเข้าเมืองมาก็ถูกผู้ฝึกตนเหล่านั้นขวางทางเสียแล้ว จ จากนั้นก็ถูกเจ้าเมืองเชิญมาที่นี่”
เจ้าเมืองยิ้มแห้งๆ “ภูตหมอวางใจ มาถึงที่จวนของข้าท่านสามารถพักผ่อนได้อย่างเต็มที่ อยู่ในจวนข้ารับรองเรื่องความปลอดภัยแน่นอน ไม่มีใครกล้าทำอะไรท่าน”
เฟิ่งจิ่วยิ้มอย่างมีนัยแฝง เข้ามาในรังหมาป่าแล้วยังจะปลอดภัยได้อีกหรือ?
“ภูตหมอ มา ดื่มสุรา สุรานี้เป็นของสะสมที่ข้าเก็บไว้นานหลายปีแล้ว” เขารินสุราให้เฟิ่งจิ่วด้วยตนเอง ก่อนจะรินให้ตนเองด้วย จากนั้นก็เอ่ยว่า “ข้าขอดื่มให้ภูตหมอก่อน”
เฟิ่งจิ่วเห็นเขายกสุราดื่มหมดแก้วในคราวเดียว จึงยกถ้วยสุราตรงหน้าขึ้น เพียงแต่พอนางยกถ้วยสุรามาแตะริมฝีปาก กลับต้องยักคิ้วเล็กน้อย ความตั้งใจแรกที่คิดว่าจะดื่มกลับต้อง งเป็นอันล้มเลิกไปเสียก่อน
เจ้าเมืองที่คอยสังเกตนางอยู่ตลอด เมื่อเห็นนางวางถ้วยสุราลงจึงถามว่า “ภูตหมอ เป็นอะไรไปหรือ หรือ
