สะดุดตาบนหลังม้าสีขาว ยามเห็นนาง ดวงตาของเขามีแววตะลึงลานในความงามพาดผ่าน
เป็นผู้ฝึกตนหญิงที่งดงามมากจริงๆ ไม่น่าเล่าเจ้าเมืองรู้ข่าวแล้วจึงสั่งให้พวกเขารีบมาพาคนกลับไป เขาคิดดังนั้นก่อนเก็บงำอารมณ์แล้วเอ่ยกับหญิงชุดแดงว่า “เชิญแม่นางไปกับพว วกเราด้วย”
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก ก่อนเผยรอยยิ้มจางๆ “นำทาง”
ทหารชะงักไปเล็กน้อย ตอนแรกนึกว่าต้องใช้กำลังบังคับ นึกไม่ถึงหญิงชุดแดงจะรู้สถานการณ์ขนาดนี้ ก็จริง รู้สถานการณ์จึงจะไม่ได้ต้องลำบาก
ด้วยเหตุนี้ ทหารกลุ่มหนึ่งจึงนำทางอยู่ข้างหน้า ส่วนอีกกลุ่มเดินรั้งท้าย เพื่อไม่ให้ผู้ฝึกตนหญิงชุดแดงบนหลังม้าหลบหนี พวกเขาพาตัวนางไปส่งที่จวนเจ้าเมืองแบบกึ่งคุ้มกันกึ่งบ บังคับ
เฟิ่งจิ่วขี่ม้าตามไปอย่างผ่อนคลายตลอดทาง ชมทิวทัศน์ในเมือง ขณะกำลังจะถึงจวนเจ้าเมือง นางถามขึ้นว่า “ได้ยินว่าเจ้าเมืองของที่นี่กำลังซ่อมแซมตำหนัก”
หัวหน้าทหารมองนางแวบหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ใช่แล้ว”
“ไม่ทราบว่าในอาคารที่ซ่อมแซมอยู่ที่ใด” เฟิ่งจิ่วถาม ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังจวน
