อก ก ก่อนจะให้พวกเขาหยิบเนื้อของสัตว์ประหลาดปลาที่หั่นเป็นชิ้นๆ ไว้แล้วกลับไป
แต่ทว่า ทุกคนกลับยืนนิ่งไม่กล้าเดินเข้ามา “ท่านผู้ฝึกเซียน ทะ..ทั้งหมดนี้ท่านผู้ฝึกเซียนเป็นคนจับมา จะให้พวกข้าได้อย่างไรกัน”
“ข้าก็กินเยอะขนาดนี้ไม่ไหว อีกอย่างของพวกนี้หากจะกินก็มีให้กินตลอด พวกท่านรับไว้เถอะ!” เฟิ่งจิ่วยิ้มเอ่ย “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน! พวกท่านหาหม้อใหญ่ๆ มาให้ข้าหนึ่งใบ ข ข้าจะทำมื้อเย็นของวันนี้เอง”
ได้ยินอย่างนั้น ทุกคนจึงรีบไปหาหม้อใบใหญ่ ก่อนจะเริ่มช่วยจัดการทำความสะอาดกุ้งปลาเหล่านั้น
เหล่าผู้เฒ่าทั้งหมดพากันยกโต๊ะในบ้านตนเองมาวางต่อกัน บ้างก็ใหญ่บ้างก็เล็ก บ้างก็สูงบ้างก็ต่ำ ดูแล้วประหลาดตานัก ทว่ากลับทำให้ทุกคนตั้งตารอกันอย่างตื่นเต้น
ทุกคนแบ่งหน้าที่กัน ทั้งหุงข้าว เด็ดผักป่า จัดวางถ้วยชาม แม้แต่เด็กๆ เองก็นั่งลงอย่างเรียบร้อย ไม่ได้วิ่งไปทั่วสร้างความวุ่นวาย
พวกเขาใช้ก้อนหินมาวางเป็นขาเตา ก่อนวางหม้อใหญ่ไว้ด้านบน หม้อหนึ่งต้มน้ำแกงปลา หม้อหนึ่งนึ่งปลา หม้อ
