ักผ่อนก่อน ส่วนเหล่าไป๋นอนหมอบอยู่หน้าบ้าน กระทั่งเช้าตรู่ของวันใหม่มาเยือน
“พวกท่านไม่ต้องมาส่งแล้ว” เฟิ่งจิ่วมองดูเหล่าผู้เฒ่าที่เดินมาส่งไกลมากแล้ว พร้อมเอ่ยว่า “กลับไปเถอะ!”
“ท่านผู้ฝึกเซียน รักษาตัวด้วย” ชายชราเอ่ย ก่อนจะโบกมือให้นาง
เฟิ่งจิ่วยิ้มก่อนจะกระโดดขึ้นหลังเหล่าไป๋ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่พวกผู้เฒ่าชี้ทางให้…
เที่ยงวัน เฟิ่งจิ่วมาถึงหน้าประตูเมือง นางมองดูคนที่ต่อแถวเข้าเมือง รวมถึงทหารเฝ้าประตูเมืองที่กำลังตรวจคนเข้าเมือง นัยน์ตาของนางไหวระริก ยักคิ้วสูงขึ้นเล็กน้อย
ไม่นึกเลยว่านางจะเห็นภาพที่ทหารเฝ้าประตูเมืองพวกนั้นใช้มือลูบคลำบนตัวหญิงสาวขณะตรวจคนเข้าเมือง อ้างว่าตรวจสอบ แท้จริงแล้วทำเพื่อเอารัดเอาเปรียบ
ผู้หญิงเหล่านั้นทำได้เพียงก้มหน้าก้มตา บางคนหน้าแดงก่ำ รู้สึกโกรธแต่ก็ไม่กล้าแสดงออก เหล่าคนหนุ่มที่อยู่ข้างหลังก็ทำราวกับเคยชินกับเรื่องอย่างนี้เสียแล้ว เพียงยืนมอง ไม่ได้ เอ่ยอะไร
ทว่าเมื่อถึงคราวผู้ฝึกตนหญิงเข้าเมือง ทหารเฝ้าประตูพวกนั้นกลับไม่กล้าล่วงเกิน ได้แต่ตรวจสอบด้วยสายตาแล้วปล่อยผ่านไป ดูท่าคงจะมีการเลือก
