ี่บ้านข้ายังมีอยู่หน่อย ให้ผู้ฝึกเซียนกลับมาเถอะ! จะได้ไม่เกิดเรื่องอันตรายขึ้น” ชายชราอีกคนกล่าว
“นั่นสิ! บ้านข้าก็มีอยู่บ้าง ข้าไปเอามาให้เจ้าก็แล้วกัน!”
“ใช่ๆ บ้านข้าก็มี”
เหล่าผู้เฒ่าพูดในขณะที่มือก็จูงเด็กเล็กอยู่ พวกเขาแสดงออกว่ายินยอมที่จะแบ่งปันอาหารให้กับผู้ฝึกเซียนที่มาพักที่นี่
ชายชราคนนั้นครุ่นคิด ก่อนตอบว่า “เช่นนั้นข้าไปเกลี้ยกล่อมหน่อยก็แล้วกัน!” ด้วยเหตุนี้ เหล่าผู้เฒ่าทั้งหมดต่างก็พากันเดินตามไป พลางตะโกนเรียกไปด้วย
“นายท่าน พวกเขาตามมาแล้ว” เหล่าไป๋หันกลับไป เห็นคนชราจากหมู่บ้านเล็กๆ นั่นตามมากันหมด จึงอดที่จะรู้สึกประหลาดใจไม่ได้
เฟิ่งจิ่วได้ยินเสียงจากข้างหลังก็หยุดเดิน พอหันไปเห็นเหล่าผู้เฒ่าทั้งหมดในหมู่บ้าน ก็อดถามขึ้นไม่ได้ว่า “ท่านผู้เฒ่า พวกท่านจะทำอะไร”
“ท่านผู้ฝึกเซียน ในทะเลนั่นมีสัตว์ประหลาด ไปไม่ได้ๆ” ชายชราคนหนึ่งจูงมือเด็กน้อยเข้ามาเกลี้ยกล่อม ในดวงตาฉายแววหวาดกลัว “ครั้งก่อน ครั้งก่อนมีคนจากต่างถิ่นนั่งเรือไปในทะเล ต ตอนนั้นข้าเห็นกับตา เรือลำนั้นพลิกคว่ำ สัตว์ประหลาดกินคนบนเรือหมดเลย”
“ใช่แล้ว! ท่านผู้ฝึกเซียน พ
