วกเรามีของกินอยู่เล็กน้อย หากเอามารวมกันก็จะมีมากพอให้ท่านกินอิ่มแล้ว” ชายชราอีกคนว่า
“ในทะเลอันตรายเกินไป ปกติพวกเราไม่กล้าลงไปเลย และลงไปไม่ได้ด้วย”
ฟังคำพูดของเหล่าผู้สูงวัย ทั้งยังเห็นพวกเขาจูงมือเด็กเดินมาด้วยกัน บ้างก็รีบร้อนเดินมาด้วยเท้าเปล่า ไม่แม้แต่จะใส่รองเท้า นางพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ ก่อนยิ้มตอบว่า “ไม่เป็นไร จริงๆ นะ ข้าเป็นผู้ฝึกเซียน ข้าไม่กลัวสัตว์ประหลาดในทะเล”
เฟิ่งจิ่วยิ้มบอก ก่อนถามพวกเขาว่า “ปกติพวกท่านไม่ลงไปจับกุ้งจับปลาในทะเลหรือ เช่นนั้นแล้วพวกท่านกินอะไรกัน”
“พวกเราปลูกมันและผักไว้หลังบ้าน ปกติก็กินของพวกนั้น เข้าป่าตัดฟืนเพื่อไปแลกข้าวสารหรืออาหารอื่นๆ ในเมืองกลับมาบ้างเป็นบางครั้ง” ชายชราคนหนึ่งตอบ
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว” นางหันไปมองพวกเขา ยิ้มถามว่า “พวกท่านจะไปกับข้าหรือไม่ ยืนดูอยู่ริมทะเลก็พอ อีกเดี๋ยวจะได้ช่วยข้าขนของกลับมาได้ด้วย”
พวกเขาได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึง ต่างมองหน้ากันแวบหนึ่ง หนึ่งในนั้นพูดขึ้นว่า “ได้ พวกเราไปกับท่าน เพียงแต่หากมีอันตรายท่านจะต้องรีบหนีนะ”
…………………………………
