เจ้าจะหนีไปสุดล่าฟ้าเขียว ข้าก็จะลากเจ้าออกมาสับร่างให้ละเอียดเป็นหมื่นๆ ชิ้น!”
เสียงนั้นดังก้องไปทั่ว พื้นดินสั่นสะเทือน แม้แต่พื้นที่ที่อยู่ไกลออกไป ก็ยังมีคนได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะและไอสังหารที่ดังก้องทั่วฟ้านั่น…
ทว่าเมื่อเทียบกับความโกรธเกรี้ยวของผู้ถือครองบัวดำ เฟิ่งจิ่วในตอนนี้กลับกำลังพักผ่อนอย่างสบายใจบนต้นไม้ริมทางต้นหนึ่ง
นางออกจากที่นั่นมาสามวันแล้ว เวลาสามวันนี้ นางมั่นใจว่าแม้นางจะสวมชุดสีแดงสะดุดตาเดินเตร่ไปทั่ว คนของผู้ถือครองบัวดำก็ไม่มีทางหาร่องรอยของนางเจอ
เดิมทีตั้งใจจะใช้แกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงออกไปจากพื้นที่นอกมหาสมุทรแห่งนี้ แต่คิดดูอีกทีอุตส่าห์มาถึงที่นี่ทั้งที กลับไปคราวนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแล้ว จึงคิดจะฉวยโอกาสนี้ สำรวจที่นี่ดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน
อย่างไรเสียหากนางใช้แกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงกลับไปหาพ่อแม่ของนางตอนนี้ เดาว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อก็คงยังเดินทางกลับไปไม่ถึง
นางกระโดดลงมาจากต้นไม้ ก่อนขานเรียก “เหล่าไป๋”
ประกายวาบวับพาดผ่าน เหล่าไป๋พุ่งออกมาจากห้วงมิติ ปรากฏตัวต่อหน้านางในรูปร่างของม้าสีขาว
