เฟิ่งจิ่วรีบดึงป้ายห้อยเอวแล้วยื่นให้เขา เมื่อครู่นางฆ่าผู้ฝึกตนไปคนหนึ่ง จึงเปลี่ยนป้ายห้อยเอวของอีกฝ่ายมาด้วย
ผู้ฝึกตนชุดดำดูป้ายห้อยเอวของนางแวบหนึ่งก็ยื่นคืนให้ “กลับกลุ่มของเจ้าไป!”
“ขอรับ!” เฟิ่งจิ่วรับคำ ก่อนจะเดินไปหากลุ่มที่ผู้ฝึกตนชุดดำคนเมื่อครู่วิ่งออกมา
ผู้ฝึกตนชุดดำละสายตาออกไป หันไปตะโกนสั่งกลุ่มอื่นๆ “เคลื่อนไหวเร็วหน่อย! ขยายพื้นที่ค้นหา! เจ้าคนนั้นน่ะ มัวยืนอึ้งอะไรอยู่”
เฟิ่งจิ่วตามกลุ่มเล็กๆ นั้นออกไป กลุ่มนี้เป็นกลุ่มเฝ้ายาม พอถึงเวลาก็ไปเปลี่ยนเวรยาม นางถูกส่งไปเฝ้าอยู่ที่จุดหนึ่ง นางหันไปมองตรงนั้นแวบหนึ่ง เหมือนจะเป็นถ้ำ น่าจะเป็นที อยู่ของผู้ถือครองบัวดำ
เฟิ่งจิ่วยืนหลังตรงอยู่ข้างนอก เหมือนผู้ฝึกตนชุดดำคนอื่นๆ เมื่อเวลาผ่านไป ชายหน้ากากดอกบัวดำเดินเอามือไพล่หลังออกมาจากตรงนั้นจริงๆ
เขามองดูผู้ฝึกตนชุดดำที่กำลังเดินขวักไขว่กันอยู่ข้างนอก ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เป็นอย่างไรบ้าง”
ชายชุดดำสาวเท้าเดินเข้าไปหาเร็วๆ “นายท่าน ยังไม่พบร่องรอยขอรับ” ขณะรายงาน เขาอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าต่ำลงไปอีก น้ำ
