ักและเส้นสายของข้าบนเกาะเซียนเฝิงไหลไว้ด้วย”
เธอบอกกับพวกเขาว่า “ไปครั้งนี้ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อใด ฉะนั้น ของเหล่านี้พวกเจ้าเก็บไว้ ภายหน้าลองไปขึ้นบันไดสู่แดนเซียนดูบ้าง ส่วนเรื่องที่ควรรู้เกี่ยวกับบันไดสู่แดนเซีย ยน ข้าก็เขียนอธิบายไว้ในนี้แล้ว ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็อ่านดูอย่างละเอียดเถอะ”
“ขอบคุณนายท่าน” ทั้งสี่คนรับคำ ก่อนจะรับของไปเก็บ
เฟิ่งจิ่วมองอีกสี่คนที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง “หลัวอวี่ พวกเจ้าสี่คนรีบส่งต่องานในมือให้พวกเขาสี่คนให้เร็วที่สุด สองสามวันนี้พอสะสางงานเสร็จ พวกเรายังต้องกลับบ้านสักเที่ยว”
“ขอรับ” ทั้งสี่คนรับคำ คารวะครั้งหนึ่ง ก่อนจะออกไปพร้อมกับอีกสี่คนที่เหลือ
พอพวกเขาออกไป เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่นั่งอยู่ด้านหนึ่งจึงถามขึ้นว่า “พาไปแค่แปดคนจะพอหรือ?”
“พอแล้ว พาคนไปเยอะเกินไปจะกลายเป็นไม่เหมาะสมเสียมากกว่า” เธอโบกมือสลายเขตอาคมเก็บเสียง “บอกตามตรง ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าองครักษ์ทั้งแปด หรือคนอื่นๆ ต่างก็ติดตามข้ามานานแล้ว ก การเลือกพวกเขามาเพียงแปดคน ข้าต้องคิดแล้วคิดอีกเ
