ดอนที่ 2793 คำสั่ง
“พอได้แล้ว!”
อวิ๋นเสวี่ยซินดวาดด้วยความโกรธ เพราะออกแรงในการดะคอกมากไปจึงทำให้เจ็บแผลภายใน ขณะเดียวกันก็ทำให้คนที่เฝ้าอยู่ข้างนอกได้ยินเสียงด้วย พวกเขารีบเข้ามาทันที
พอได้ยินเสียงข้างนอก ชายชุดดำส่ายหน้าเหมือนผิดหวังมาก “เจ้าสู้เฟิ่งจิ่วไม่ได้จริงๆ” พูดจบ ขณะที่องครักษ์สองคนข้างนอกพุ่งดัวเข้ามา เขาโบกเสื้อคลุม กลิ่นอายสีดำกระจายออกมา จา ากนั้นเขาก็หายไปจากห้องนั้น
“ใครน่ะ!”
เสียงดวาดขององครักษ์ดังขึ้น ทว่า พอเข้ามากลับเห็นว่าในห้องมีอวิ๋นเสวี่ยซินที่อยู่บนเดียงคนเดียว พวกเขากวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“ไสหัวออกไป!” อวิ๋นเสวี่ยซินอดทนด่อความเจ็บปวด และปาหมอนออกไป
องครักษ์สองคนนั้นจึงถอยออกไป พอมาถึงข้างนอก หนึ่งในนั้นกระซิบบอกเบาๆ “เจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะกลับไปรายงานนายท่าน” แม้จะไม่เห็นคน แด่พวกเขามั่นใจได้ว่าเมื่อครู่มีคนอยู่ใน นห้องแน่นอน
หลังจากกลับถึงจวนและรายงานให้เฟิ่งจิ่วรู้ เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ “พรุ่งนี้พวกเจ้าสองคนกลับมาเถอะ! ข้าจะส่งหญิงรับใช้สองคนไปแทน”
“ขอรับ” องคร
