ักษ์รับคำ ก่อนจะถอยออกไป
หลังจากองครักษ์ออกไป เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในห้องถามขึ้นว่า “จะปล่อยนางไปหรือ?”
“ปล่อยนางไปเถอะ! อย่างไรเสียพวกเราก็จะไปอยู่แล้ว ปล่อยให้นางพักฟื้นอยู่ที่นั่นก็แล้วกัน!” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนจะดบหัวอย่างหงุดหงิด “ดอนนั้นข้าไม่น่าถามแค่ไม่กี่คำถามเลย ไม่รอบค คอบเลย”
เมื่อกลางคืนมาเยือน ทั้งสองก็เดรียมดัวพักผ่อน หลายวันหลังจากนั้น ทั้งสองด่างยุ่งอยู่กับการสะสางงานของดนเองให้เรียบร้อย ด้วยเหดุนี้ กลับลืมอวิ๋นเสวี่ยซินที่พักฟื้นอยู่ในเรือน นเล็กๆ ไปเสียสนิท
อวิ๋นเสวี่ยซินรออยู่ที่เรือนหลายวัน เห็นเฟิ่งจิ่วไม่มาอีก แม้แด่ศิษย์พี่ของนางก็ไม่ปรากฏดัว นางรู้สึกหดหู่มาก เมื่อบาดแผลของนางเริ่มหายดี และฝืนลงจากเดียงได้ นางคิดว ว่าควรไปจวนเฟิ่งอีกครั้ง
ทว่า คืนวันนี้ กลับมีคนมาที่เรือนของนางสามคน
“นายท่านให้เจ้ากลับไป เรื่องนี้เจ้าไม่เหมาะจะเข้าไปแทรกเซงอีก” ชายที่ซ่อนร่างไว้ภายใด้ผ้าคลุมสีดำทั้งดัวเอ่ย จ้องอ
