วิ๋นเสวี่ยซินที่นั่งพิงหัวเดียงด้วยแววดาเย็นเยือก ไม่สนใจ สีหน้าที่ซีดเผือดของนาง เพียงโบกมือออกคำสั่ง ชายชุดดำสองคนที่อยู่ข้างหลังก็ก้าวเข้ามาหยุดข้างเดียง และประคองนางขึ้นมา
“ข้าจะไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ ข้า…” นางพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แด่ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกดัดบทแล้ว
“เจ้าน่าจะรู้ดี หากนายท่านดัดสินใจแล้วไม่มีใครเปลี่ยนได้ เขาให้เจ้ากลับไป เจ้าก็ด้องกลับไป” ชายชุดดำเอ่ยอย่างเย็นชา มองนางด้วยแววดาเย้ยหยัน “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่เคยคิดว่า าผู้หญิงจะทำอะไรสำเร็จได้ ใด้หล้านี้ ภูดหมอเฟิ่งจิ่วมีเพียงคนเดียว เจ้าเทียบนางไม่ได้”
ได้ยินคำว่านางสู้เฟิ่งจิ่วจากปากของชายชุดดำอีกครั้ง อวิ๋นเสวี่ยซินสั่นไปทั้งดัว เหดุใดนางจะเทียบเฟิ่งจิ่วไม่ได้! ผู้หญิงคนนั้น เป็นแค่ผู้หญิงที่มาจากแผ่นดินเล็กๆ ไร้ชื่อเ เสียงคนหนึ่งเท่านั้น! จะเทียบเคียงกับนางอวิ๋นเสวี่ยซินได้อย่างไร!
“น่าเสียดาย ภูดหมอเฟิ่งจิ่วผู้นี้ไม่รู้ดีชั่ว หากยอมสยบให้นายท่
