ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่จะสามารถมองข้ามได้
วันต่อมา เพราะเมื่อคืนนอนดึก เฟิ่งจิ่วจึงตื่นสาย ตอนที่เธอตื่นก็เห็นว่าเซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่อยู่แล้ว เธอจึงล้างหน้าล้างตาแล้วออกจากห้อง
“ตื่นแล้วหรือ? ข้าให้ห้องครัวเตรียมอาหารเช้าแล้ว ตอนนี้กินได้พอดี” เซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งอยู่ที่โต๊ะในลานบ้าน ในมือถือตำราอยู่ ส่วนอิ่งอียืนอยู่ในมุมหนึ่งของลานบ้าน
เธอเดินไปหา ดูอาหารเช้าบนโต๊ะ ก่อนเผยยิ้มออกมา “ล้วนเป็นของที่ข้าชอบกิน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพับตำราในมือตั้งแต่ที่เธอเดินออกมาแล้ว เขาตักข้าวให้เธอหนึ่งถ้วย “กินเยอะๆ หน่อย”
“เมื่อคืนท่านบอกว่าจะสะสางงานในมือ ข้ายังคิดว่าท่านออกไปแต่เช้าแล้วเสียอีก!” เธอคีบกับแกล้มกิน
“กินข้าวเช้ากับเจ้าก่อนแล้วค่อยกลับจวนหลิง ข้ากำชับอิ่งอีแล้ว ให้เรียกบ่าวรับใช้มา ข้าจะจัดแจงแบ่งหน้าที่ให้พวกเขา” เขาคีบอาหารให้เธอ พลางกล่าวว่า “ข้าจะสะสางงานที่จวนหลิง หากมีเรื่องอะไรก็ไปหาข้าได้”
“อืม” เฟิ่งจิ่วรับคำ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จก็เช็ดมุมปากแล้วลุกขึ้นยืน “ท่านไปทำงานเถอะ! เรื่องทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อเผยยิ้ม นัยน์ตาสีดำจับจ้องไปที่เธออย่างอบอุ่น “อย่าหักโห
