ตอนที่ 2789 ไม่พูด
อวิ๋นเสวี่ยซินนอนอยู่บนเตียง ดวงหน้างดงามยามนี้ดูซีดขาวและอ่อนแรง นางหลับตา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนเจ็บแผล ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้า นางจึงค่อยๆ ลืมตาหันไปมองผู้มา
“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” เฟิ่งจิ่วเดินเข้าไปหา ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง
อวิ๋นเสวี่ยซินหันไปมองข้างหลังเธอ เห็นว่ามีแค่เหลิ่งซวง ศิษย์พี่ของนางกลับไม่ได้มาด้วย ความผิดหวังผุดขึ้นมาในใจ นางหลุบตาซ่อนอารมณ์ ก่อนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ยังไม่ตาย”
เฟิ่งจิ่วหยักยิ้มมุมปาก “แผลแค่นี้สำหรับเจ้ายังตายไม่ได้จริงๆ อย่างมากก็แค่นอนติดเตียงสิบวันถึงครึ่งเดือน แต่เป็นอย่างนี้ก็ดี เจ้าบาดเจ็บขนาดนี้ ข้าย่อมทำใจให้เจ้าย้ายออกจากจวนเฟิ่งไม่ได้ พักที่นี่ไปก่อนชั่วคราวก็แล้วกัน หายดีแล้วค่อยว่ากัน”
นัยน์ตาลึกล้ำจับต้องไปที่ใบหน้านาง แต่กลับเห็นนางหลุบตาต่ำ สีหน้าเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ ดูอะไรไม่ออกสักนิด เห็นอย่างนั้นเฟิ่งจิ่วจึงเอนหลังพิงเก้าอี้ นั่งอย่างเกียจคร้าน มองนางที่อยู่บนเตียง ก่อนพูดขึ้นว่า “เมื่อคืนแม่นางอวิ๋นถูกโจมตีได้อย่างไร? ใครกันที่ทำร้ายแม่นางอวิ๋น?”
“ข้าจะบอกศิษย์พี่คนเดียวเท่านั้น” นางเอียงหัวมามองเฟิ่งจิ่วเล็กน้อย “อย
