ีดขาว อย่างน้อยก็ต้องพักฟื้นสิบวันถึงครึ่งเดือน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหันไปมองเหลิ่งหวาที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง ถามว่า “ไม่เห็นหรือว่าคนที่ทำร้ายนางเป็นใคร? ด้วยวรยุทธ์ของนาง คนทั่วไปทำให้นางบาดเจ็บถึงขั้นนี้ไม่ได้ หากสู้กัน จะต้องดึงดูดสายตาคนแถวนั้นแน่ เจ้าสั่งให้คนตามสืบดู ต้องสืบให้เจอต้นตอปัญหา”
“ขอรับ!” เหลิ่งหวารับคำ ก่อนจะถอยออกไป
“ตู้ฝาน ไปบอกให้เหลิ่งซวงมาใส่ยาทำแผลให้นาง” เฟิ่งจิ่วกำชับตู้ฝานที่ยืนอยู่อีกด้าน
“ได้” ตู้ฝานเองก็รับคำและออกไปเช่นกัน
หลังจากที่พวกเขาออกไป เฟิ่งจิ่วมองหน้าเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ก่อนถามว่า “ท่านกำลังสงสัย?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเธอ พยักหน้าอย่างไม่ปฏิเสธ “ใช่ ข้ากำลังสงสัยว่าคนที่ทำร้ายนางจนมีสภาพขนาดนี้ ใช่คนจากนอกมหาสมุทรหรือไม่? แต่มีเรื่องหนี่งที่มั่นใจได้ คือวรยุทธ์ของ อีกฝ่ายสูสีกับอวิ๋นเสวี่ยซิน”
เขาเอามือไขว้หลังเดินเดินมาในห้อง พลางเอ่ยว่า “แต่อีกฝ่ายเป็นใคร รอให้นางฟื้นแล้วค่อยถามก็แล้วกัน!” เขาหยุดเดินแล้วหันไปมองเฟิ่งจิ่ว “ให้
