ได้ ข้าอยู่ที่นี่คนเดียว ท่านจะใจดำให้ข้าอยู่ข้างนอกคนเดียวได้ลงคอหรือท”
เฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไร เพียงมองอวิ๋นเสวี่ยซินด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอยังคิดอยู่ว่านางจะเสแสร้งแกล้งทำไปได้อีกนานแค่ไหน! นึกไม่ถึงคืนนี้แค่ต้องออกมาข้างนอกคนเดียวก็ทนไม่ไหวเสีย ยแล้ว
แต่จำต้องยอมรับว่าอวิ๋นเสวี่ยซินผู้นี้เป็นหญิงงามที่หาตัวจับยากจริงๆ ดูสีหน้าของนางยามนี้สิ ราวกับน้อยเนื้อต่ำใจเสียเต็มประดา ดวงตางามรื้นไปด้วยน้ำตาขณะจ้องไปที่เซวียนหยวน นโม่เจ๋อ หากเป็นคนที่ใจไม่แข็งพอ เห็นสีหน้านางตอนนี้คงใจอ่อนไปแล้ว
แต่น่าเสียดาย โม่เจ๋อไม่ใช่คนธรรมดา ความหวังของนางคงเสียเปล่าแล้ว
“อาจิ่ว พวกเรากลับกันเถอะ!” เซวียนหยวนโม่เจ๋อละสายตาออกไปไม่มองอวิ๋นเสวี่ยซินอีก มือหนึ่งอุ้มเด็กน้อยที่กำลังดูดกำปั้นน้อยของตนเอง อีกมือจูงมือเฟิ่งจิ่วเดินออกไป
เหลิ่งซวงรั้งท้ายพวกเขาสองสามก้าว ก่อนที่นางจะหันตัว นางมองอวิ๋นเสวี่ยซินแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แม
