ฟิ่งจิ่วเสียงสูง จ้องหน้าเขานิ่งๆ
“เรื่องนี้ เล่าแล้วก็ยาว อีกเดี๋ยวกลับไปแล้วข้าจะเล่าให้เจ้าฟังอย่างละเอียดก็แล้วกัน!” เขายิ้มขมๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างจนใจ
เฟิ่งจิ่วเองก็ไม่ได้เซ้าซี้อีก ดูท่า ยังมีเรื่องที่เธอไม่รู้อยู่อีกจริงๆ สามารถทำให้โม่เจ๋อรับปากดูแลอวิ๋นเสวี่ยซินได้ อืม มันเรื่องอะไรกันแน่นะ? เธออดไม่ได้ที่จะสงสัย
ในอีกด้านหนึ่ง ศพบนพื้นเหล่านั้นถูกคนทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเสวี่ยซินเองเมื่อฟ้าเริ่มมืดขึ้นเรื่อยๆ นางก็กลับจวนเฟิ่ง นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ นางอดไม่ได้ท ที่จะนึกเสียใจ
วู่วามทำเสียเรื่อง ด้วยนิสัยของนางยังถูกกระตุ้นให้เสียการควบคุมได้ เห็นได้ว่าภูตหมอเฟิ่งจิ่วรับมือยากจริงๆ
เพียงแต่ จะให้นางย้ายออกงั้นหรือ? สถานการณ์ตอนนี้นางจะแก้ไขอย่างไรดี? เมื่อเซวียนหยวนโม่เจ๋อพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น ไม่มีวันเปลี่ยนคำแน่นอน ต้องทำอย่างไรดี? ถึงจะแก้ไขสถาน นการณ์ตอนนี้ได้?
นางครุ่นคิดในใจ พลันนั้น ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาแว่วๆ ฝีเท้าของนางที่กำลังเดินไปทางจวน
