โม่เจ๋อซึ่งกำลังอุ้มเด็กเดินเข้ามา ถามว่า “ศิษย์พี่ก็คิดเช่นนี้หรือ?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองหน้านางด้วยสีหน้าปกติ ก่อนจะชำเลืองมองศพบนพื้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ด้วยวรยุทธ์ของเจ้า คนพวกนี้ยากจะเข้าใกล้เจ้าได้อยู่แล้ว ฉะนั้นไม่มีทางที่เ เจ้าจะถูกรังแก”
กระบี่ในมืออวิ๋นเสวี่ยซินเงื้อสูง พลังกระบี่ฟาดฟันออกจากกระบี่ นางไม่แม้แต่จะหันหลัง พลังกระบี่สายนั้นตวัดฟันไปที่ชายตาเดียวอย่างแม่นยำ
“โครม!”
ชายตาเดียวไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้องด้วยซ้ำ เขาเบิกตากว้างขณะล้มลงไป ร่างกายกระตุกสั่น ลมหายใจเฮือกสุดท้ายยังติดอยู่ที่ลำคอก็สิ้นใจไปแล้ว
อวิ๋นเสวี่ยซินหลุบตา เก็บกระบี่ยาวในมือ น้ำเสียงที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูกเปล่งออกมาเบาๆ “ศิษย์พี่พูดถูก คนพวกนี้ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเสียที่ไหน? ด้วยพลังของพวกเขา แทบไม่มีทาง เข้าใกล้ข้าได้อยู่แล้ว เพียงแต่…”
นางเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ศิษย์พี่ไม่ถามไม่ไถ่ข้าสักคำเช่นนี้ ทำให้ข้าเสียใจนัก ศิษย์พี่หรือไม่ หัวใจของเสวี่ยซินผูกอยู่ก
