! อีกเดี๋ยวพวกเราไปเดินเที่ยวตลาดกลางคืนแล้วค่อยกลับกั น”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “ดี” เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงคีบอาหารกิน
หลังกินเสร็จ พวกเขานั่งต่อครู่หนึ่ง ดื่มชาถ้วยหนึ่งแล้วจ่ายเงินก่อนจะลุกออกไป เหลิ่งซวงอุ้มเด็กเดินตามพวกเขา พอออกจากหอ เฟิ่งจิ่วอุ้มเด็กเดินตามพวกเขาไปตามถนนใหญ่
“ซื้อของเล่นให้เสี่ยวห้าวเอ๋อร์กันเถอะ!” เฟิ่งจิ่วหยุดเดินตรงหน้าร้านแผงลอยเล็กๆ ร้านหนึ่ง หยิบของเล่นชิ้นเล็กจากแผงลอยขึ้นมาดู สุดท้ายก็เลือกมาจำนวนหนึ่งแล้วให้เหลิ่งซว วงจ่ายเงิน ก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อ
พวกเขาสามคนเดินไปตามถนน ยามเดินผ่านแผงลอยขายขนมแป้งทอด เฟิ่งจิ่วหยุดเดิน หันไปบอกกับเหลิ่งซวงข้างหลังว่า “ซื้อขนมแป้งทอดสักสองชิ้นก็แล้วกัน!”
เหลิ่งซวงได้ยินก็ชะงักเล็กน้อย นายท่านยังกินไม่อิ่มอีกหรือ? เหตุใดยังจะให้ซื้อขนมแป้งทอดอีก? แม้จะสงสัย แต่นางก็ไม่ได้ถาม เพียงควักเงินออกมาซื้อขนมแป้งทอดสองชิ้น
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ แต่กลีบปากหนาหยักยกขึ้นเล็กน้อย
