สายตากวาดมองไปด้านหน้า ก่อนจะเดินออกไป
ทั้งสามคนเดินไปเรื่อยๆ กระทั่งตอนที่มาถึงหัวมุมถนนแห่งหนึ่ง จู่ๆ เฟิ่งจิ่วก็หยุดเดิน หันไปมองเงาร่างที่นั่งอยู่ที่หัวมุมถนนในชุดขอทาน
“คืนนี้อากาศไม่เลว คนบนถนนก็คึกคักมาก”
เฟิ่งจิ่วกล่าวขึ้น ยามเสียงนี้ดังเข้าหูของขอทานที่นั่งอยู่ตรงหัวมุมถนน เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที มองคนพูดด้วยสีหน้าตกใจระคนดีใจ
“นายท่าน ภูตหมอ เหลิ่งซวง!”
เขาวิ่งเข้ามาอย่างล้มลุกคลุกคลาน หมายจะดึงชายเสื้อของนายท่าน แต่กลับรู้สึกว่ามือของตนเองสกปรก จึงยืนมองพวกเขาอย่างดีใจอยู่อย่างนั้น
ครั้นเห็นฮุยหลางที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้าฮุยหลาง แววตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อเหมือนคนที่รู้อยู่แล้ว
แต่เหลิ่งซวงที่อยู่ข้างหลังกลับตะลึงเล็กน้อย นี่ฮุยหลางหรือ? ทำไมเขามีสภาพเช่นนี้? ด้วยความสงสัย นางมองพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่ากลิ่นอายพลังวิญญาณของเขาถูกผนึ ก หนำซ้ำใบหน้าก็ถูกทุบตีจนบวมช้ำ หากไม่สนิทกับเขา คงดูไม่ออกจริงๆ
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ มองฮุยหลางในชุดขอทานที่อยู่ตรงหน้า เธอบอกว่า “เจ้าเป็นใคร? อย่าได้เรียกส่งเดช พวกข้าไม่รู้จักเจ้าเ
