หมอ ข้าสำนึกผิดแล้ว ให้ข้ากลับไปเร็วหน่อยได้หรือไม่?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้นในตอนนี้ว่า “ในเมื่อให้เจ้าเป็นขอทานอยู่ตรงนี้ อย่างนั้นก็เป็นไปอีกสักสองสามวันเถอะ! ถือเป็นการฝึกฝน”
เอ่ยจบ เขาก็เดินจากไปพร้อมกับเฟิ่งจิ่วและเหลิ่งซวง ไม่สนใจฮุยหลางอีก
ฮุยหลางที่ถือขนมแป้งทอดอยู่ยืนมองพวกเขาเดินผ่านหน้าเขาไปทั้งอย่างนี้ ทิ้งให้เขายืนอยู่ที่หัวมุมถนนคนเดียว หากไม่ใช่เพราะในมือถือขนมแป้งทอดสองชิ้นที่ยังร้อนอยู่ เขายัง งไม่อยากเชื่อเลยว่าเมื่อครู่พวกเขามา…
เฟิ่งจิ่วหยอกเล่นกับเด็กน้อยระหว่างทาง ทั้งสามไม่ได้นั่งรถม้า แต่เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ แต่ทว่า ตอนที่พวกเขาเดินไปถึงทางโค้งตรงหัวมุมถนน ก็เห็นด้านหน้ามีคนกำลังยืนมุงกันอย่างคึ กคัก เสียงพูดคุยของคนพวกนั้นดังมาแว่วๆ
“แม่นางคนนั้นน่าจะเป็นคนนอกพื้นที่ ไม่เคยเห็นนางมาก่อนเลย นางก็ช่างโชคร้าย ออกมาคนเดียวแล้วดันบังเอิญเจอมังกรตาเดียวที่ถนนเส้นนั้น แถวนี้ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับมังกรตาเด
