เสียงดัง มือคู่น้อยๆ กำหมัดส่ายไปส่ายมาตรงหน้า เสียงร้องไห้ก้องและชัดเจนมาก ไม่ว่าโม่เจ๋อจะกล่อมอย่างไรก็ไม่ยอมหยุดร้อง ทำเอาเขารู้สึกอิหลักอิเหลื่อ
“หิวแล้วหรือเปล่านะ?” โม่เจ๋อหันไปถามเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วยักไหล่ เป็นเชิงบอกว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
เหลิ่งซวงได้ยินเสียงก็ชะโงกหน้าเข้ามา “เจ้าตำหนัก นายท่านน้อยน่าจะฉี่แล้ว”
นางไม่พูดยังไม่ดี ครั้นพูดออกมา เซวียนหยวนโม่เจ๋อก็รู้สึกอุ่นร้อนที่ฝ่ามือขึ้นมา เขารีบยื่นเด็กออกไปห่างจากตัว เลี่ยงไม่ให้ฉี่ของเขาเปียกตัว พลางตะโกนว่า “เหลิ่งซวง เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา”
“เจ้าค่ะ” เหลิ่งซวงรับคำ แต่กลับได้ยินเสียงเฟิ่งจิ่วพูดขึ้นมาว่า
“ไม่ต้องแล้ว เอากางเกงของห้าวเอ๋อณืมาให้ก็พอ ข้าจะเปลี่ยนให้เขาเอง!” เฟิ่งจิ่วบอก ก่อนจะอุ้มเด็กมาจากมือของโม่เจ๋อ วางเด็กลงบนหน้าตักตนเอง จากนั้นก็แกะผ้าที่ห่อตัวของเขาไว้ และถอดกางเกงออก
เธอเป็นคนสั่งให้เหลิ่งซวงตัดกางเกงตามขนาดตัวของเด็ก ใส่และถอดได้ง่าย หลังจากถอดกางเกงและผ้าอ้อมที่เปียกฉี่ของเด็กออกแล้ว เฟิ่งจิ่วหยิบกางเกงตัวเล็กที่เหลิ่งซวงยื่นให้มาเตรียมจะใส่ให้เขา แต่ทว่า ครั้นเห็นต้นขาด้านในของเด็กน้อยบวมแดงเพราะอ้
