แม่นางอวิ๋น อย่างไรเสีย ชื่อเสียงของเราสองคนในเมืองร้อยนทีนี้นับว่าไม่มีใครไม่รู้จัก หากไปกับพวกข้า อย่างนั้นคนทั่วไปคงไม่กล้าเข้ามาทักทายเจ้า”
อวิ๋นเสวี่ยซินเงยหน้ามองเธออย่างประหลาดใจ เห็นเธอยิ้มแย้ม หน้าตาเหมือนเป็นห่วงนาง ทำให้นางค้านอะไรไม่ออกสักคำ
สุดท้าย นางเก็บงำอารมณ์ เพียงมองเฟิ่งจิ่วนิ่งๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเอ่ยว่า “ภูตหมอคิดเผื่อข้าขนาดนี้ ข้าซาบซึ้งจริงๆ ข้าเห็นศิษย์พี่เป็นเหมือนครอบครัว มาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ ก็มีเพียงศิษย์พี่ที่อยู่เคียงข้างข้า ดูแลข้าเสมอ หากไม่ได้ประโยคนี้ของภูตหมอ ข้าก็ยังคงเอาแต่พึ่งพาศิษย์พี่”
นางเอ่ย ก่อนจะย่อเข่าคารวะเฟิ่งจิ่วกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “ศิษย์พี่ ภูตหมอ พวกท่านวางใจ ข้าจะคบสหายใหม่ที่นี่ให้ได้ ไม่ทำให้พวกท่านเป็นห่วง”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อลอบพยักหน้า รู้สึกว่าคำพูดนี้ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ
แต่ทว่า คำพูดนี้พอเฟิ่งจิ่วได้ยิน กลับยักคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่านางตั้งใจจะบอกเธอ ระหว่างนี้โม่เจ๋อล้วนอยู่ข้างกายนาง ดูแลนางอยู่ตลอด
“ศิษย์พี่ ภูตหมอ อย่างนั้นข้าออกไปก่อน” อวิ๋นเสวี่ยซินเผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเดินผ่านหน้าทั้งสองไป
หลังจากนางออกไป
