เฟิ่งจิ่วหันไปมองเซวียนหยวนโฒ่เจอ ถามว่า “ท่านว่าคำพูดของนางเป็นอย่างไร?”
“ไม่มีอะไรผิดปกติ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อพูดออกไปตามตรง
“ไม่มีอะไรผิดปกติ?” เฟิ่งจิ่วพูดด้วยเสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อย ก่อนชำเลืองมองเขาด้วยหางตา
“หรือว่ามีปัญหาตรงไหน?” เขาประหลาดใจ ถามอย่างไม่เข้าใจ
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า บอกว่า “ก็จริง ไม่มีปัญหาอะไร” ผู้ชายหากเข้าใจจิตใจของผู้หญิง นั่นก็แปลกแล้ว เขาฟังไม่ออกก็ไม่แปลก อย่างไรเสียก็ยังมีเวลาอีกมาก เธออยากรู้นักว่าอวิ๋นเสวี่ยซินจะอยู่ที่นี่นานเท่าใด?
เธอไม่เชื่อว่านางจะทำเซวียนหยวนโม่เจ๋อรู้สึกว่าไม่มีปัญหาไปได้ตลอด
“นายท่าน เจ้าตำหนัก” เหลิ่งซวงเดินเข้ามาจากที่ไม่ไกล นางอุ้มเด็กเดินมาหยุดข้างทั้งสอง
“ลูกชายข้ามาแล้ว มาๆ ท่านแม่อุ้มหน่อย” เฟิ่งจิ่วยิ้มตาหยี ยื่นมือไปจะอุ้มเด็กมา
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ เห็นก็อดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ “ชอบเด็กขนาดนี้ พวกเราจะมีกันสักคนเมื่อไรดี?”
“แต่งงานก็ยังไม่ได้แต่ง จะมีลูกอะไรกัน?” เฟิ่งจิ่วว่า ก่อนอุ้มเด็กเดินออกไป พลางบอกว่า “ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวห้าวเอ๋อรืของข้าก็น่านักมากด้วย คนเดียวข้าก็ดูแลไม่ไหวแล้ว จะมีอีกคน? ดูแลไหวที่ไหน?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋
