อเดินตามข้างหลัง บอกว่า “หากดูแลไม่ไหวก็ให้พวกเหลิ่งซวงช่วยดูแล ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเลี้ยงเอง อีกอย่าง ข้าก็เลี้ยงลูกได้ ข้าคนเดียวเลี้ยงสองคนได้”
“ท่าน?”
เฟิ่งจิ่วหันไปมองเขาอย่างตะลึงงัน อดยิ้มไม่ได้ “ท่านคนเดียวยังจะเลี้ยงถึงสองคน?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง “อืม พักนี้ข้าใช้เจ้าหนูน้อยนี่ซ้อมมือตลอด ป้อนข้าวให้เขา กล่อมเขานอน เชี่ยวชาญขึ้นมากแล้ว”
เขามีความมั่นใจ หากพวกเขามีลูก เขาคนเดียวดูแลลูกได้ถึงสองคน
“พรืด!”
เฟิ่งจิ่วหลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่ไว้หน้า เธอหัวเราะ พลางโบกมือไปด้วย “ท่านอย่าล้อข้าเล่น ท่านน่ะหรือเลี้ยงลูก? แล้วยังเลี้ยงถึงสองคน? ข้าไม่เชื่อหรอก”
เด็กไม่ใช่สัตว์เลี้ยง เลี้ยงง่ายเหมือนที่พูดเสียที่ไหน? ยิ่งไปกว่านั้น เขาที่เป็นผู้ชายจะไปรู้จักการเลี้ยงลูกได้อย่างไร?
