ั่งฟังเฟิ่งจิ่วพูดอยู่เงียบๆ กระทั่ง เฟิ่งจิ่วที่พูดอยู่จู ๆ ก็หยุดแล้วมองหน้าเขา
“ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย?”
โม่เฉินชะงัก ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้ากำลังตั้งใจฟัง เจ้าพูดจบแล้วหรือ? พูดแล้วรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วมองเขา ไม่ได้พูดอะไร
“เป็นเพราะหญิงแซ่อวิ๋นที่อาศัยอยู่ในจวนของเจ้าหรือ? เจ้าเลยอารมณ์ไม่ดี?” โม่เฉินยิ้มถาม มองเธอ ก่อนเอ่ยว่า “นี่ไม่เหมือนเจ้าในยามปกติ และไม่เหมือนนิสัยของเจ้าด้วย”
“ที่ข้าอารมณ์ไม่ดีไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นเสียหน่อย” เฟิ่งจิ่วว่า ขณะกำลังจะรินสุราอีกครั้ง ก็ถูกโม่เฉินห้ามไว้ก่อน
“เอาล่ะ อย่าดื่มอีกเลย ดื่มแต่สุราไม่ดีต่อร่างกาย” เขาเตือน ก่อนมองหน้าเธอแล้วถามว่า “ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้น อย่างนั้นโม่เจ๋อทำให้เจ้าโกรธหรือ? เขาทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจ? ?”
เฟิ่งจิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “เขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้ข้าโกรธหรอก ข้าแค่อารมณ์ไม่ค่อยดี” เธอแอบกลับมาเงียบๆ เพราะคิดถึงและอยากเจอคนที่อยู่ในใจมาตลอด เพียงแต่นึกไม่ถ
