ถึงว่าเจอนั้นได้เจอแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
ถึงผู้หญิงคนนั้นจะเป็นศิษย์น้องของเขา ทว่าแต่ก่อนเขาไม่เคยอยู่ใกล้ผู้หญิงคนอื่นขนาดนั้น อีกเรื่องก็คือทั้งที่พวกเขาสองคนเจอกันแล้ว เขากลับจำเธอไม่ได้ หลังจากกลับมาที่จ จวน เขายังพูดจาปกป้องผู้หญิงคนนั้นอีก ราวกับกลัวว่าเธอจะทำอะไรผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ปาน
นี่ทำให้เธอที่กลับมาพร้อมกับความดีใจในตอนแรกรู้สึกผิดหวังและหดหู่ แต่พวกเขาสองคนกลับไม่ได้ทะเลาะกันด้วยซ้ำ ความอัดอั้นตันใจนี้ ยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด
โม่เฉินยิ้มๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “พักนี้ข้าเองก็ไปจวนเฟิ่งมาหลายครั้ง เคยเจอหญิงแซ่อวิ๋นสองครั้ง ผู้หญิงคนนั้นนอกจากรูปร่างหน้าตาโดดเด่นแล้ว ยังไม่ใช่คนโง่ด้วย ไม่อย ย่างนั้นโม่เจ๋อคงไม่ให้นางอยู่ที่จวนเฟิ่ง
ผู้อยู่ในเหตุการณ์มักมองเห็นสถานการณ์ได้ไม่ชัดเท่าคนนอก ข้ากลับรู้สึกว่าไม่มีทางที่นางจะไม่รู้สึกอะไรกับโม่เจ๋อ เพียงแต่นางปิดบังได้แนบเนียนมากเท่านั้น โม่เจ๋อไม่รู้สึก บา
