นก็คงตามมาถึงที่อ อยู่ดี”
“ด้วยวรยุทธ์ระดับเซียนสวรรค์ของเจ้า ไม่ต้องกลัวพวกนั้นแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องกลับมาอย่างเงียบๆ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “เจ้าเป็นห่วงคนรอบกายของเจ้ากระมัง?”
เฟิ่งจิ่วไม่พูดอะไร เท่ากับว่ายอมรับแล้ว
“ที่จริง คนรอบกายเจ้าล้วนมีวรยุทธ์แข็งแกร่งแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง มองหน้าเธอแล้วบอกว่า “วันนี้เจ้าเพิ่งกลับมา เดาว่ายังไม่ได้พักผ่อนดีๆ อย่า าดื่มเหล้าอีกเลย รีบกลับไปเถอะ!”
เฟิ่งจิ่วมองเขาตาขวาง “จะไล่ข้าไปหรือ? ข้าไม่ได้มาหาเจ้าเพื่อดื่มเหล้าระบายอารมณ์นะ”
เธอเอ่ย ก่อนจะเอาเมล็ดบัวออกมา “ข้าเจอเมล็ดบัวของบัวทองที่เกาะเซียนเฝิงไหล แล้วก็ทะลวงขั้นพลังเพราะกินมันเข้าไปเม็ดหนึ่ง เจ้าว่า นี่จะใช่บัวทองโบราณที่ว่านั่นหรือเปล่า า?”
อย่างไรเสียเธอก็ดูไม่ออก แต่ตอนที่เธอกินเมล็ดบัวเขียว รูปร่างของมันเหมือนจะไม่ต่างกันมาก เอ่อ ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เหมือนจะต่างจากเมล็ดบัวทั่ว
