ไปอยู่บ้าง
โม่เฉินเพียงมองแวบเดียวก็ส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่บัวทองโบราณ แต่เมล็ดบัวนี้มีกลิ่นอายของมันอยู่ ข้าคิดว่าน่าจะมีความเกี่ยวข้องกันอยู่”
“มีกลิ่นอายของบัวทองโบราณ?” เธอมองโม่เฉินอย่างประหลาดใจ “ทำไมข้าไม่รู้สึกอะไรเลย?”
โม่เฉินยิ้มๆ เขาไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด เพียงกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าควรกลับได้แล้ว โม่เจ๋อคงรอเจ้าอยู่”
เฟิ่งจิ่วลุกขึ้น หันไปมองที่ลานบ้าน บอกว่า “เรือนเจ้ายังมีห้องอยู่ไม่ใช่หรือ? คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่ ไม่กลับแล้ว” เธอเอ่ย ก่อนหันตัวเดินไปที่ห้องด้านข้าง หลังจากเข้าไปก็ปิด ดประตูเสียงดังปัง
โม่เฉินอึ้งงัน มองประตูที่ปิดสนิทแล้วอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยได้สติ ส่ายหน้าพลางหัวเราะอย่างเอือมระอา เขามองเมล็ดบัวในมือ ก่อนขานเรียกว่า “เจ้ายังไม่ได้เอาเมล็ดบัวคืนไปเลย นะ!”
“อันนั้นให้เจ้า” เสียงของเฟิ่งจิ่วดังออกมาจากในห้อง
โม่เฉินชะงักเล็กน้อย มองเมล็ดบัวในมือ ก่อนจะเอ่ยว่า “ขอบใจ แต่ข้าไม่มีของขวัญตอบแทนนะ” ครั้นได้ยินเสียงตอบรับจากในห้อง เขายิ้มแล้วลุกขึ้
