น ถือเมล็ดบัวเดินกลับห้องตนเอง
ประตูห้องปิดลง เขามองเมล็ดบัวในมือ ไม่รู้คิดอะไรอยู่ สุดท้าย เขาก็เอาถุงผ้าต่วนประณีตใบหนึ่งออกมา ใส่เมล็ดบัวเข้าไป จากนั้นก็ผูกติดเอวเอาไว้
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในจวนเฟิ่งรออยู่โดยไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ก็ไม่เห็นเฟิ่งจิ่วกลับมา เขาเดินออกมา เอามือไขว้หลังเดินไปทางประตูใหญ่ ทว่า ขณะเดินผ่านภูเขาจำลองลูกหนึ่ง ก็เห็นอวิ๋นเสวี่ยซินนั่งกินมื้อเช้าอยู่ในศาลา
“ศิษย์พี่? เหตุใดวันนี้จึงตื่นเช้านัก?” อวิ๋นเสวี่ยซินเห็นเขาก็แสร้งทำเหมือนแปลกใจ
“ตั้งใจว่าจะออกไปเดินเล่นหน่อย” เซวียนหยวนโม่เจ๋อบอก ก่อนสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก
“ศิษย์พี่ รอเดี๋ยวเจ้าค่ะ” อวิ๋นเสวี่ยซินตะโกนเรียก หยิบผลไม้บนโต๊ะแล้วเดินไปยื่นให้เขา “เช้าขนาดนี้ศิษย์พี่คงยังไม่ได้กินอะไรกระมัง? ข้ามีแค่ข้าวต้มชามเดียว คงไม่ให้ศิษย ย์พี่แล้ว ศิษย์พี่กินผลไม้นี่ก็แล้วกัน!”
ทว่า สายตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋อกลับมองไปข้างหน้า เงาร่างสีแดงที่ปรากฏในครรลองสายตา…
