มีขอบเขต”
“งั้นหรือ?”
เฟิ่งจิ่วมองเขาด้วยแววตาอธิบายยาก ตอนแรกตั้งใจว่าจะยังไม่ให้อวิ๋นเสวี่ยซินรู้เรื่องที่เธอกลับมาแล้ว แต่ดูท่าทาง เธอที่เป็นถึงเจ้าบ้านหากเอาแต่ซ่อนตัวอยู่อย่างนี้ตลอด สุดท้ ายจะดูเหมือนสู้แขกไม่ได้ด้วยซ้ำหรือเปล่านะ?
เธออยากรู้นัก อวิ๋นเสวี่ยซินคนนี้เป็นคนมีขอบเขตอย่างที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อว่าจริงๆ หรือไม่
ได้ยินเธอพูดอย่างนี้ ประกอบกับสีหน้าท่าทางของเธอ เซวียนหยวนโม่เจ๋ออดไม่ได้ที่จะกำชับว่า “นางเป็นศิษย์น้องของข้า แล้วก็เป็นแขกด้วย เจ้าจะทำอะไรไม่ยั้งคิดไม่ได้นะ”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหม็นกลิ่นน้ำส้มหึ่ง “แค่นี้ก็เป็นห่วงแล้วหรือ? ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านก็ถนอมบุปผากับเขาเป็นด้วย”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อยิ้มอย่างจนใจ “เจ้าอย่าคิดไปไกล ข้าเป็นคนรับปากว่าจะดูแลนางให้ดี” เขาย่อมรู้ดีว่าหากเฟิ่งจิ่วหมายตาใคร คนคนนั้นจะไม่ได้ใช้ชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน เพียงแ แต่ อวิ๋นเสวี่ยซินไม่ใช่ใครอื่น เขาจะปล่อยให้เฟิ่งจิ่วทำอะไรตามใจไม่ไ
