ด้
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้น ขณะกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงของอิ่งอีที่ดังมาจากลานบ้านข้างนอก
“นายท่าน”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ในห้องมองออกไปแวบหนึ่ง “เข้ามา”
อิ่งอีผลักประตูเข้ามา ในมือยังยกอะไรบางอย่างเข้ามาด้วย ครั้นเห็นเฟิ่งจิ่วมองมา เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะวางของลง “แม่นางอวิ๋นสั่งคนยกขนมอบมาให้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองขนมอบชิ้นเล็กๆ บนโต๊ะ ก่อนหันไปพูดกับเฟิ่งจิ่วว่า “นี่เป็นขนมอบจากร้านที่เจ้าชอบกิน เจ้าชิมดูสิ” เขาดันไปไว้ตรงหน้าเฟิ่งจิ่ว
เฟิ่งจิ่วปัดชายชุดกระโปรง ตอบว่า “เมื่อกี้เพิ่งกินบะหมี่ไป ขนมว่างนี้ข้าคงกินไม่ไหวแล้ว ท่านกินเองก็แล้วกัน! ข้ายังมีธุระ ขอตัวก่อน”
ขณะที่เธอหมุนตัวจะเดินออกไป ก็ถูกเซวียนหยวนโม่เจ๋อดึงมือไว้ก่อน
เขาขมวดคิ้วมองนางเล็กน้อย “ดึกขนาดนี้แล้ว เจ้าก็เพิ่งกลับมา จะไปไหนอีก? มีธุระอะไรพรุ่งนี้ค่อยไปจัดการไม่ได้หรือ?”
“พรุ่งนี้จะเอิกเกริกเกินไป กลางดึกสงัดอย่างนี้ถึงจะทำอะไรสะดวก” เธอหันมาตอบ ก่อนจะดึงมือออกจากพันธนาการของเขา บอกว่า “ท่านพักผ่อนก่อนเถอะ! ไม่ต้องรอข้า” เอ่ยจบ ก็สาวเท้าเ เดินออก
