าในมือ บอกว่า “จะว่าไป การเดินทางครั้งนี้นอกจากดึงดูดความสนใจจากคนที่ต้องการบัวเขียวในตัวข้าออกไป ยังทะลวงขั้นพลังอีกด้วย อีกทั้งข้ายังได้ดอกบัวทองจาก ที่นั่นมาหนึ่งบ่อ แม้แต่บันไดสู่แดนเซียนที่เป็นตำนานลึกลับข้าก็ไปขึ้นมาแล้ว”
เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ ไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ ปะปน ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น ก่อนจะแหงนหน้าดื่มสุรา และเอ่ยอีกว่า “เพียงแต่ ยิ่งระดับวรยุทธ์สูง ยิ่งยืนอยู่บนที่ส สูง ก็ยิ่งรู้สึกเบื่อ”
“เจ้ารู้หรือไม่? บนบันไดสู่แดนเซียนนั่น ข้าเคยเห็นผู้ฝึกตนมากมายขึ้นไป พยายามที่จะเดินไปให้ถึงขั้นสูงสุด ทว่าสุดท้ายแต่ละคนหากไม่ใช่ลงมาด้วยตนเอง ก็ถูกแรงกดดันจากข้างบนกด ลงมา สถานเบาก็บาดเจ็บสาหัส สถานหนักก็กลายเป็นคนพิการไร้ค่า”
“แต่ข้า ขึ้นไปถึงข้างบนแล้ว ไปถึงหน้าประตูแล้ว แต่กลับไม่เข้าไป เหอะๆ”
