ต๊ะ ได้ยินเสียงผลักประตูก็ไม่เงยหน้าขึ้นมา เพียงพลิกตำรา าไปยังหน้าต่อไป
เห็นอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้มๆ “ไม่ได้เห็นท่านอ่านตำรากลับด้านมานานแล้ว นึกไม่ถึงว่าท่านจะฝึกท่าไม้ตายนี้อีกครั้งแล้ว?”
ได้ยินอย่างนั้น เซวียนหยวนโม่เจ๋อชะงักงัน ก้มมองตำราในมือ ก่อนจะวางลงแล้วดันไปไว้ข้างๆ หันไปมองคนที่ยกอาหารเข้ามา
“ไม่ใช่ว่าจะซ่อนตัวหรือ? ทำไมจึงวิ่งมาหาข้าที่นี่แล้วเล่า?” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำมีเสน่ห์ หากฟังดีๆ จะพบว่าในน้ำเสียงมีแววไม่พอใจปนอยู่เล็กน้อย
เฟิ่งจิ่วอดหัวเราะไม่ได้ “ไม่ใช่ว่าตั้งใจหลบท่านเสียหน่อย ข้าแค่คิดว่าไม่ได้เข้าครัวทำอาหารนานแล้ว อยากไปทำบะหมี่ให้ท่านสักชามแล้วค่อยมาหาต่างหากเล่า”
เธออธิบาย พลางยกบะหมี่สองชามเดินไปวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกชามหนึ่งไปไว้ตรงหน้าเขา “ชิมดู ข้าตั้งใจทำเลยนะ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเธอ ก่อนถามขึ้นว่า “ขอทานที่เจอวันนี้เป็นเจ้าหรือ? เพราะข้าจำเจ้าไม่ได้ เจ้าเลยจะไม่ยอมพบข้า? ตั้งใจจะซ่อนตัวไม่ยอมพบข้าใช่หรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ “จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้าไม่ได้จะซ่อนตัวไม่พบท่าน นี่ข้าก็มาแล้วไม่
