ใช่หรือ? อีกอย่าง ข้าไม่ทำเรื่องน่าละอายอะไรสักหน่อย ทำไมต้องหลบท่านด้วย?”
เห็นเขาจ้องหน้าเธอไม่วางตา คล้ายว่าหากไม่มีคำอธิบายดีๆ ก็จะไม่ยอมจับตะเกียบ เธอจึงถอนหายใจอย่างระอาเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงอย่างเรียบร้อย บอกว่า “ที่จริงนั้น! ข้าก็เพิ่งกลับมา าวันนี้เอง ข้าใช้แกนเคลื่อนย้ายจี๋กวงที่ตาเฒ่าให้กลับมาที่นี่ แต่ก็กลัวว่าหากคนพวกนั้นรู้ว่าข้ากลับมาที่นี่ จะหมายหัวข้าและทำให้พวกท่านเดือดร้อนไปด้วย ฉะนั้นจึงได้แต่แ แอบกลับมาเงียบๆ”
เธออธิบาย ครั้นเห็นสีหน้าของเขาอ่อนลง จึงพูดต่อว่า “ข้าก็คิดถึงท่านเหมือนกัน ถึงได้คิดจะกลับมาหาท่าน แต่ใครจะรู้พอกลับมาก็เห็นท่านนั่งอยู่กับหญิงคนหนึ่งในหอสุรา หนำซ้ ำพอเห็นข้าแล้วก็ยังจำข้าไม่ได้อีก ตอนนั้น ข้าก็เลย ก็เลยรู้สึกหึงขึ้นมาชั่วขณะ ฉะนั้นจึงอยากสืบให้รู้ก่อนว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครแล้วค่อยกลับมา”
แววตาของเซวียนหยวนโม่เจ๋ออ่อนโยนลง มองหน้าเธอแล้วถอนหายใจ “ถึงแม้จะหึงเจ้า
