ข้าเองก็เตรียมจะพักผ่อนพร้อมกับนายท่านน้อยแล้ว”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อหันไปมองนางแวบหนึ่ง เห็นสีหน้าของนางเป็นปกติ ก้มหน้าหลุบตามองพื้น ท่าทางนอบน้อมมาก นึกได้ว่านี่ก็ดึกมากแล้วจริงๆ เขาจึงบอกว่า “ก็ดีเหมือนกัน ให้เขานอ อนเถอะ! หากหิวก็สั่งให้ห้องครัวทำอาหารมาให้”
เขากำชับ ก่อนจะหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิทแวบหนึ่ง ก่อนจะเอามือไขว้หลังแล้วเดินออกไป แต่ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากลานสวน จู่ๆ กลับได้ยินเสียงหัวเราะเอิ้กๆ ของเด็ก ดังออกมา
ฝีเท้าของเขาชะงัก หันกลับไปมอง สายตาจับจ้องไปที่ห้องนั้น ก่อนจะหันไปมองเหลิ่งซวง เห็นนางหันขวับมาทางนี้ ปฏิกิริยาตามจิตใต้สำนึกนั้นของนาง ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างไม ม่รู้สาเหตุ
เหลิ่งซวงกำลังตื่นตระหนก? ทำไมนางถึงตื่นตระหนก? หรือว่าในห้องนั้นนอกจากเด็กแล้วยังมีคนอื่นอยู่ด้วย?
ในจวนเฟิ่ง จะมีใครแฝงตัวเข้ามาได้อย่างเงียบงันอีก? หนำซ้ำเหลิ่งซวงยังปกป้องอีกฝ่ายด้วย? ชั่วขณะหนึ่ง ความคิดมากมายผุ
