หายใจลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปถาม “เจ้าตำหนัก เป็นอะไรไปหรือ?”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเด็กน้อยที่กำลังเล่นด้วยตนเองอยู่บนเตียง ไม่เห็นว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่เหลิ่งซวง “นายท่านของเจ้ากลับมา แล้วหรือ?”
เหลิ่งซวงเงยหน้าด้วยความตกใจ “นายท่านกลับมาแล้ว?” เจ้าตำหนักรู้แล้วหรือ? นางมองเขา ข่มความรู้สึกผิดไว้ในใจ ตอบว่า “เรื่องนี้ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อชะงักเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไป “ดูแลเด็กให้ดีๆ”
เหลิ่งซวงส่งเขากลับ หลังจากเห็นเขาออกจากลานสวนไป จึงถอนหายใจแล้วกลับเข้าห้อง ทว่าพอเห็นนายท่านที่ปรากฏตัวอีกครั้งและนั่งอยู่ข้างเตียง นางอดประหลาดใจไม่ได้ “นายท่าน ท่าน นไม่อยากให้เจ้าตำหนักรู้หรือว่าท่านกลับมาแล้ว?”
“ข้าแค่ไม่อยากให้อวิ๋นเสวี่ยซินนั่นรู้ว่าข้ากลับมาแล้ว” เฟิ่งจิ่วบอก เธอนั่งหยอกเด็กน้อยเล่นอยู่ข้างเตียง “ผู้หญิงคนนั้นดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดา ซ้ำไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน
